“My daughter was born here”

I wish to remain anonymous. I am 24 years old and I came from Syria with my wife. I am married and my daughter was born here.
When we arrived in Greece, it was the 22nd of July, 2016. At first, we were staying in Moria’s refugee centre. In the camp, we did not have any money and the food was really bad. Sometimes, we felt that the chicken was not well cooked. In parallel, we were staying with many people in the same place.
Some days later, they moved us to another refugee center in the region called “Kara Tepe”. The weather on the island was very warm and we were always trying to stay under the shadow.
When my wife got pregnant, an NGO called “Caritas” sent us to stay in a hotel for refugees. However, even there, the conditions were not so good. The workers in the hotel did not care a lot for us. When the time arrived for the labor and delivery of our baby, we were sent to Athens city by airplane. Fortunately, we did not have to pay for anything. I remember that I slept for three days in the hospital, and later they provided us a hotel room near the hospital.
After a period of time, another organization moved us again. Now, we are staying with two more families in the same flat. Of course, even this situation is difficult. We are six people staying in two rooms, and we only get the financial aid of 320 euros per family. I also have some problems with my eyes, so it is not possible for me to work in any kind of work, but I can work, as far as they want, as a translator. I speak three languages.
I have many expenses, especially now, while our baby is growing up. The winter is coming and I do not even have money to buy clothes.
What happened in Syria is like a big game. I hope, in the near future, Syria to be a free country without someone to intervene. I wish, with my heart that one day I will return to Syria but not in Syria that is right now, in this bad situation.

Είμαι 24 ετών και ήρθα από τη Συρία με τη σύζυγό μου. Είμαι παντρεμένος και η κόρη μου γεννήθηκε εδώ.
Ήταν 22 Ιουλίου 2016, όταν φτάσαμε στην Ελλάδα. Στην αρχή, μείναμε στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων, στη Μόρια. Στο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων δεν είχαμε χρήματα και το φαγητό ήταν χάλια. Μερικές φορές, νομίζαμε πως το κοτόπουλο δεν ήταν καλά ψημένο. Παράλληλα, μείναμε με πολλά άτομα στο ίδιο μέρος.
Μερικές μέρες αργότερα, μας έστειλαν σε ένα άλλο κέντρο φιλοξενίας προσφύγων, στην περιοχή «Kara Tepe». Ο καιρός στο νησί ήταν πολύ ζεστός και συνέχεια προσπαθούσαμε να μείνουμε κάτω από την σκιά.
Όταν η σύζυγός μου έμεινε έγκυος, μια ΜΚΟ που ονομάζεται «Caritas» μας έστειλε να μείνουμε σε ένα ξενοδοχείο που φιλοξενούσε πρόσφυγες. Ωστόσο, ακόμα και εκεί, η κατάσταση δεν ήταν πολύ καλή. Όσοι εργάζονταν στο ξενοδοχείο δεν νοιάζονταν πολύ για εμάς. Όταν έφτασε η στιγμή για τη γέννηση του μωρού μας, μας έστειλαν στην Αθήνα με αεροπλάνο. Ευτυχώς, δεν χρειάστηκε να πληρώσουμε κάτι. Θυμάμαι πως κοιμήθηκα για τρεις μέρες στο νοσοκομείο και αργότερα μας παρείχαν ένα δωμάτιο σε ένα ξενοδοχείο που βρίσκεται δίπλα στο νοσοκομείο.
Μετά από λίγο καιρό, μια άλλη οργάνωση μας μετακίνησε ξανά. Τώρα, μένουμε με ακόμα δύο οικογένειες στο ίδιο διαμέρισμα. Βεβαίως, ακόμα και αυτή η κατάσταση είναι δύσκολη. Είμαστε έξι άτομα και μένουμε σε δύο δωμάτια και η μόνη οικονομική βοήθεια που έχουμε είναι 320 ευρώ για κάθε οικογένεια. Επίσης, έχω κάποια προβλήματα όρασης και γι’αυτό το λόγο δεν μπορώ να εργαστώ σε καμία είδους δουλειά, αλλά μπορώ να εργαστώ, αρκεί να θέλουν, ως μεταφραστής. Επιπλέον, μιλάω τρεις γλώσσες.
Έχω πολλά έξοδα, ειδικά τώρα που μεγαλώνει το μωρό μας. Ο χειμώνας έρχεται και δεν έχω καθόλου χρήματα για να αγοράσω ρούχα.
Ό,τι συνέβη στη Συρία μοιάζει με ένα μεγάλο παιχνίδι. Ελπίζω, στο κοντινό μέλλον, η Συρία να είναι μια ελεύθερη χώρα, χωρίς να εμπλέκεται κάποιος. Εύχομαι, με όλη μου την καρδιά, μια μέρα να επιστρέψω στη Συρία, αλλά όχι στη Συρία όπως είναι τώρα, σε αυτή τη κακή κατάσταση.

Dublin Core: Language: en, el Subject: A Million Stories, Syria, Greece, Refugee